در انتهای اندوه دریچه روشن گشاده است

“راست است که صاحبان دل های حساس نمی میرند...بی هنگام ناپدید میشوند”

“هزار کاکلیِ شاددر چشمانِ توستهزار قناری خاموشدر گلوی منعشق راای کاش زبانِ سخن بودآ…”

“آنکه مي‌گويد دوست‌ات مي‌دارمدل ِ اندُه‌گين ِ شبي‌ستکه مهتاب‌اش را مي‌جويد.”

“مراتو بي سببي نيستيبه راستيصلت كدام قصيده اي اي غزل؟ستاره باران ِ‌كدام سلاميبه آ…”