در انتهای اندوه دریچه روشن گشاده است

“هرگز شب را باور نکردمچرا کهدر فراسوهای دهلیزش به امید دریچه ئی بسته بودم دل...”

“نه باوری، نه وطنی جخ امروزاز مادر نزاده­امنهعمر جهان بر من گذشته است.نزدیک­ترین…”

“سرودِ پنجم سرودِ آشنایی‌های ژرف‌تر استسرودِ ستایشی دیگرستایشِ دستی که مضرابش نوازشی…”

“من با خود بیگانه بودم و شعر من فریاد غربتم بودمن سنگ و سیم بودم و راه کوره های …”