เหมือนกับข้าวที่ทำกินเอง กระบวนการเด็ดขั้วพริก หั่นผัก ล้างปลา ซึ่งหมายถึงแรงงาน เวลาและการใส่ใจมันทำให้เราอิ่มเอมกว่าการใช้เงินซื้อ ยิ่งถ้าเป็นเงินจากน้ำพักน้ำแรงของผู้อื่น
ไม่รู้สิ-สำหรับผม,แม้ว่าความภาคภูมิใจจะไม่ใช่ปัจจัยสี่ แต่มันก็เป็นนามธรรมที่จำเป็นมากๆ กับชีวิต เราจะอยู่อย่างไร ถ้าไม่มีความภาคภูมิใจใดๆ ในตัวเองเลย” (หน้า ๓๔)

Author: วรพจน์ พันธุ์พงศ์,Open Diary (โอเพ่น ไดอารี