روزی که در کنج وجودت خودخواهی را کشتی، درد این جهان پدیدارت می‌شود.

“موسی میان شاگردانش می گشت و می دید بر چنگهای ایشان خاک اسباب کشی شهر گل هنوز به…”

“گذر زمان عبور خورشید است پشت کوه‌ها، تا که روزی خورشید، پشت کوهی جان بکند و به …”

“چه با باور نقش شاهی خود نشسته باشی چه غم گدایی بر ریشۀ دلت زخمه زند، سرانجام سی…”

“دعا کنیم زنده باشیم بسان خورشید در زندگی یک کودک، یتیم و تک افتاده و خسته، آنجا…”